4 kroki, by zyskać posłuch u dziecka.

4 min.   1   0   Drukuj   Prześlij

WscieklyDzieciak

Asertywność. Trudna sztuka nieatakowania osób, a raczej – skupianie się na zadaniu. Wyobraź sobie, że wracasz do domu po ciężkim dniu w fabryce. Wszędzie porozrzucane klocki, a dziecko – lub, jeśli mas większego pecha, dzieci – w najlepsze przekrzykują telewizor.

Większość naprawdę zmęczonych rodziców sięga wtedy po środek ostateczny, czyli od razu nakłada zakaz. Metoda kary i marchewki wydaje się sprawdzać, zwłaszcza, że nie dajemy żadnego warzywka. Bo i jak miałoby ono w tej sytuacji wyglądać? Dlatego na pytanie „jak karać dziecko”, powinniśmy odpowiedzieć dość przewrotnie – „w ostateczności”.

Asertywność uczy, że odwołanie się do zaplecza – w tym przypadku, kar – to środek ostateczny, a konkretnie – czwarty w kolejności środków, po które powinieneś sięgnąć. Zaufaj mi: po tygodniu stosowania się do tych zasad, poznasz znacznie skuteczniejszy – i przyjemniejszy – środek, niż drakońskie kary.

Zamiast więc nakładać szlaban na ulubioną bajkę, czy inny „Teleranek”, spróbuj zastosować się do zasad asertywności. Komunikuj swoje oczekiwania, trzymaj się ustalonych zasad, a całą transakcję – komunikację – sprowadź do możliwie najkrótszej. Oto cztery środki, które zapewnią ci posłuch u dziecka – dzięki pierwszym dwóm, być może już wkrótce nie będziesz musiał sięgać po atomowe uderzenie z punktu czwartego.

Poniższa ścieżka postępowania pozwoli ci na stopniowanie reakcji, dzięki niej będziesz mógł wyrazić przepełniające cię uczucia i rozwiązać kłopotliwą sytuację.

Krok 1. Udzielenie informacji. Ważne jest, by informacja dotyczyła samego zagadnienia, a nie osoby – dziecka – która to zagadnienie spowodowała. Dlatego można powiedzieć: „Posprzątaj swój bałagan”, ale nie „Posprzątaj tu, ty bałaganiarzu”. Jeśli dzieci drą się wniebogłosy, możesz powiedzieć – „Przeszkadza mi ten hałas, nie mogę pracować”, ale nie – „Wy zawsze jesteście takie głośne, możecie coś z tym zrobić?” Sam rozumiesz.

Krok 2. Wyrażanie uczuć. Spójrz prawdzie w oczy: krok pierwszy raczej nie okaże się skuteczny. Dzieci przecież nie lubią robić tego, co nie jest fajne – czyli sprzątać i być cicho. Jeśli więc młode pokolenie nie zmienia zachowania, mimo, że wie, że zachowuje się niewłaściwie, musisz powiedzieć im, jak się z tym czujesz. Mówisz nieco głośniej, z większą siłą, bardziej zdecydowanie. „Jest mi przykro, że mimo moich próśb nie posprzątałeś klocków”, „Jestem smutny, bo nie zwracasz uwagi na to, że jestem dziś bardzo zmęczony i wciąż za głośno słuchasz bajek w telewizji”. Dopiero, jeśli te działania nie przynoszą skutku – a powinny, bo dzieci nie chcą sprawiać przykrości – musisz sięgnąć po kolejny krok. Nie wolno ci przecież okazać bezradności.

Krok 3. Przywołanie zaplecza. Zaplecze to środki zewnętrzne, po które możesz sięgnąć, by zmienić niekorzystną dla siebie sytuację. Ważne, byś sięgał po takie metody, które są w twoim zasięgu. Doskonale wiesz, jak działa na ciebie stwierdzenie partnerki, że „jeszcze raz zapalisz skręta, to od ciebie odejdę”, zwłaszcza, jeśli słyszysz to po raz szesnasty i wciąż śpicie w jednym łóżku. Dlatego wybieraj takie kary, których groźbę możesz zrealizować. „Nie będę z tobą rozmawiać, jeśli nie sprzątniesz w pokoju”, „Pozbawię cię możliwości oglądania telewizji, jeśli nie będziesz szanował mojego zmęczenia”, „Schowam klucz do szuflady ze słodyczami, jeśli wciąż będziesz jadła cukierki po wieczornym myciu zębów.”

Krok 4. Skorzystanie z zaplecza. Jeśli dziecko czerpie wyraźną satysfakcję z grania na twoim nosie, musisz zrealizować swoje groźby z punktu powyżej. Tylko konsekwencją sprawisz, że zrozumie, że lepiej poddać się twojej woli i zrealizować ojcowskie polecenia, gdy są na etapie pierwszym, lub drugim, bo dalszy bunt będzie skutkował niekorzystnymi dla niego zmianami.

A co zrobić, gdy dziecko przeprasza, a potem dalej robi swoje? Przeczytaj nasz artykuł.

Dołącz do nas na Facebooku

Pliniusz

Jestem ojcem 8-letniego syna i 6-letnich bliźniaczek. Bywało ciężko, ale było warto.

Jeden komentarz

  1. Pingback: Jak rozwiązywać spory między rodzicami? Jak pogodzić różne style? - tatapad

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*

banner
Przeczytaj inne:
zmiana czasu dziecka
Zmiana czasu a dziecko – 13 porad

Wspólne spanie z dzieckiem może powodować astmę

Czy to już czas na kolejne? [WIDEO]

Zamknij